خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
داروی بیهشی از جام صفاتم دادندسرمه خامشی از نقطه ذاتم دادند
۲
گرد راه عدم از خویش نیفشانده هنوزتنگ چشمان حوادث به براتم دادند
۳
منم آن رهرو لب تشنه که از صدق طلبهم ز تبخاله خود آب حیاتم دادند
۴
گرچه از عشق کشیدند به صد بند مرااز گرفتاری ایام نجاتم دادند
صفحهٔ ۱ از ۲