خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نغمه عشق به گوش من دیوانه زدنداین چه اکسیر بهارست بر این دانه زدند
۲
کعبه چون جامه غیرت نکند بر تن چاک؟رقم حسن خداداد به بتخانه زدند
۳
پیشتر زان که کند لاله به خون چشم سیاهچشم را پنجه خونین به در خانه زدند
۴
دل سودازده از آب و گل عالم نیستاشک شمع است به خاکستر پروانه زدند
صفحهٔ ۱ از ۳