خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اهل معنی به سخن بلبل بستان خودندبه نظر آینه دار دل حیران خودند
۲
پای رغبت نگذارند به دامان بهشتهمه در سیر گلستان ز گریبان خودند
۳
جگر تشنه به سرچشمه حیوان نبرنداین سکندرمنشان چشمه حیوان خودند
۴
چشم چون لاله به لخت جگر خود دارندمیزبان خود و مهمان سر خوان خودند
صفحهٔ ۱ از ۴