خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روشنائی که درین دایره صاحب دیدندهمه چون شبنم گل آینه خورشیدند
۲
اگر از عقده گشایان اثری باقی هستدست جمعی است که در دامن شب پیچیدند
۳
زود از لاغری انگشت نما می گردندچون مه آنان که به احسان فلک بالیدند
۴
حاصل روی زمین قسمت بی برگانی استکه به ظاهر ز ثمر عور چو سرو و بیدند
صفحهٔ ۱ از ۴