خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به کمان پشت و به شمشیر دهن بخشیدندسینه گرم چو خورشید به من بخشیدند
۲
جام خورشید زیاد از دهن گردون بودبه لب تشنه دریاکش من بخشیدند
۳
رنگ و بویی که ازان باغ جنان رنگین بودگرد کردند و به آن سیب ذقن بخشیدند
۴
زان گرهها که در آن زلف سیه بار نیافتنافه ای چند به صحرای ختن بخشیدند
صفحهٔ ۱ از ۳