خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشرت روی زمین بی سر و پایان دارنددخل بی خرج اگر هست گدایان دارند
۲
فارغند از غم دستار و سرانجام لباسچه حضورست که خورشید قبایان دارند
۳
گرچه چون غنچه نورسته به ظاهر گرهنددر سراپرده دل عقده گشایان دارند
۴
چهره نعمت الوان دو سه روزی سرخ استدامن عیش ابد لقمه ربایان دارند
صفحهٔ ۱ از ۲