خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گوشه گیران که ز ایام کناری دارندهمچو صیاد کمینگاه شکاری دارند
۲
بوسه آن لب تیغ است و کنار از هستیعاشقان گر هوس بوس و کناری دارند
۳
نور آیینه به اندازه خاکستر اوستتیره روزان دل خورشید شعاری دارند
۴
گرچه چون آبله عشاق به ظاهر گرهنددر سراپرده دل طرفه بهاری دارند
صفحهٔ ۱ از ۳