خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مهر را سوختگان بوتهٔ خاری گیرندماه را زنده‌دلان شمع مزاری گیرند
۲
چون گشایند نظر مملکتی بگشایندباز چون چشم ببندند حصاری گیرند
۳
آسمان‌ها مگر از گردش خود سیر شوندورنه عشاق محال است قراری گیرند
۴
مرکز از دایره بیرون نتواند رفتنعاشقان چون ز غم و درد کناری گیرند؟
صفحهٔ ۱ از ۲