خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روشنانی که ز خورشید نظر می گیرندچشم نظارگیان را به گهر می گیرند
۲
جامه شهپر طاوس در او می پوشندبیضه زاغ اگر در ته پر می گیرند
۳
نتوانند به صد قرن گرفتن شاهانکشوری را که به یک آه سحر می گیرند
۴
رهرو عشق به دنبال نبیند چون برقکاهلان هر نفس از خویش خبر می گیرند
صفحهٔ ۱ از ۳