خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غافلان رطل گران را به دو دم می نوشندعاقلان آب ز دریا به قلم می نوشند
۲
از نظربندی حرص است که کوته نظرانخون خود بر لب دریای کرم می نوشند
۳
هست از جام دگر مستی هر طایفه ایحاجیان باده ز قندیل حرم می نوشند
۴
تازه رویان چه غم از موج حوادث دارند؟همچو گل صد قدح خون پی هم می نوشند
صفحهٔ ۱ از ۳