خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فتنه را چشم سیه مست تو هشیار کندشرم را روی عرقناک تو بیدار کند
۲
هرکه را فکر سر زلف تو در هم پیچدکمر وحدت خود حلقه زنار کند
۳
نکند شبنم گل ریگ روان را سیرابآب کوثر چه به لب تشنه بیدار کند؟
۴
آنقدر گرد کدورت ننشسته است به دلکه مرا سیل گرانسنگ سبکبار کند
صفحهٔ ۱ از ۲