خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باشد ایمن ز زوال آن که کمالش نبودبی کمالی است کمالی که زوالش نبود
۲
طفل شوخی است که غافل ز معلم شده استهرکه از بیخبری فکر مآلش نبود
۳
زشت رو، به که ز منزل ننهد پای برونپرده پوشی اگر از حسن خصالش نبود
۴
واصل عالم بیرنگ درین نشأه شده استهرکه از حسن نظر بر خط و خالش نبود
صفحهٔ ۱ از ۳