خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل آگاه به هر شورشی از جا نرودآب گوهر بسر از جوشش دریا نرود
۲
غرض اهل دل از سیر و سفر آزارستمی کشم دامن ازان خار که در پا نرود
۳
بار غم از دل مجنون که تواند برداشت؟ناقه لیلی اگر جانب صحرا نرود
۴
از نفس زخم دل آینه ناسور شوددرد عاشق به فسونسازی عیسی نرود
صفحهٔ ۱ از ۳