خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پند ناصح به جنون من افگار افزودشربت تلخ به بدخویی بیمار افزود
۲
هیچ کس عقده ای از کار جهان باز نکردهرکه آمد گرهی چند بر این کار افزود
۳
زهد را پیشه گرفتم که ز غفلت برهمپرده غفلتم از جبه و دستار افزود
۴
باعث کلفت من جوش هواداران شدعکس طوطی به دل آینه زنگار افزود
صفحهٔ ۱ از ۴