خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از ملامت دل روشن گهران شاد شوددیو در شیشه این جمع پریزاد شود
۲
دشمنان گر ز پریشانی من خوشوقتندچه ازین به که دلی چند ز من شاد شود؟
۳
در بیابان طلب گر نفسی راست کنمدر خراش دل من ناخن فولاد شود
۴
نکند ناله مظلوم اثر در ظالمخواب این قوم گرانسنگ به فریاد شود
صفحهٔ ۱ از ۲