خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل رخسار تو هرجا که نمودار شودباغ بر شبنم گل بستر بیمار شود
۲
عشق فکر دل افگار ز من دارد بیشدایه پرهیز کند طفل چو بیمار شود
۳
آن که از چشم تو افکند مرا بی تقصیرچشم دارم به همین درد گرفتار شود
۴
عشق تا نیست خرد تیغ زبانی داردصبح چون شد علم شمع نگونسار شود
صفحهٔ ۱ از ۳