خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل بی خار درین غمکده کم سبز شوددست در گردن هم شادی و غم سبز شود
۲
حاصل ما دل پاره است، چنین می‌باشدسرزمینی که به شورابهٔ غم سبز شود
۳
طی شد ایام برومندی ما در سختیهمچو آن دانه که در زیر قدم سبز شود
۴
اگر از تشنه‌لبی آب شود دانهٔ دلبه ازان است که از ابر کرم سبز شود
صفحهٔ ۱ از ۳