خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گوهری نیست سخنهاش که از گوش شودنمکی نیست لب او که فراموش شود
۲
حلقه ای نیست دو زلفش که برآید از گوشیاد رویش نه چراغی است که خاموش شود
۳
خط سبزش سبقی نیست که از یاد رودمصرعی نیست خارمش که فراموش شود
۴
خواب در دیده غفلت زدگان می سوزدچون کسی غافل ازان صبح بناگوش شود؟
صفحهٔ ۱ از ۳