خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از نظر دور کِی آن خط بناگوش شود؟طفل را چون شب آدینه فراموش شود؟
۲
شد یکی صد ز خط سبز فروغ رخ اواین نه آن شعلهٔ شوخ است که خس‌پوش شود
۳
چند در خانهٔ زین سیر توان کرد تو را؟تا کِی این خرمن گل خرج یک آغوش شود؟!
۴
می‌شود آب و به پای تو روان می‌افتدسرو اگر با قدِ رعنای تو هم‌دوش شود
صفحهٔ ۱ از ۳