خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
راه مقصود طی از آبله پا نشودگره از رشته به دندان گهر وا نشود
۲
محفل آرای سخن را طرفی در کارستطوطی از آینه بی واسطه گویا نشود
۳
عشرت روی زمین در گره دلتنگی استغنچه تا سر به گریبان نکشد وا نشود
۴
می رسند اهل سخن از قلم آخر به نوالخار این نخل محل است که خرما نشود
صفحهٔ ۱ از ۲