خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرخوش از صحبت ارباب هوس می آیدشعله طور ز دلسوزی خس می آید
۲
ناکسی بین که سر از صحبت من می پیچدسر زلفی که به دست همه کس می آید
۳
ای گل شوخ که در شیشه گلابت کردندهیچ یادت ز اسیران قفس می آید؟
۴
روی گردان نشود صافدل از دشمن خویشآخر آیینه به بالین نفس می آید
صفحهٔ ۱ از ۲