خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلبری از خم گیسوی سخن می آیدبوی فیض از گل شب بوی سخن می آید
۲
عقده دل که در او ناخن الماس شکستفتحش از جنبش ابروی سخن می آید
۳
پنجه در پنجه اعجاز مسیحا کردناز سبکدستی بازوی سخن می آید
۴
آستین بر رخ گلزار بهشت افشاندنکهتی کز گل خودروی سخن می آید
صفحهٔ ۱ از ۲