خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر خس و خار ز گرداب برون می آیدخواجه از عالم اسباب برون می آید
۲
نشود عقل حریف می گلرنگ به زورناشناور کی ازین آب برون می آید؟
۳
سد یأجوج سخن نیست به جز خاموشیشیشه از عهده سیماب برون می آید
۴
عشق با حسن بود در ته یک پیراهنذره با مهر جهانتاب برون می آید
صفحهٔ ۱ از ۳