خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر طرف لاله رخی هست، نظر می بایدداغ بر روی هم افتاده، جگر می باید
۲
عشق بیباک مرا در رگ جان افکنده استپیچ و تابی که در آن موی کمر می باید
۳
دیدن لاله و گل آب بر آتش نزندجگر سوخته ای را که شرر می باید
۴
پیش دریا نکند تلخ دهن را به سؤالهرکه را همچو صدف آب گهر می باید
صفحهٔ ۱ از ۵