خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرو بستان حیا غنچه جبین می بایدنرگس باغ ادب پرده نشین می باید
۲
شوخ چشمی که به صیادی دل می آیدنگهش در پس مژگان به کمین می باید
۳
چشم مخمور و نگه سرخوش و لبها میگونزاهد کوی خرابات چنین می باید
۴
بر سر تخت دم از عشق زدن بی معنی استعاشق بی سر و پا خاک نشین می باید
صفحهٔ ۱ از ۲