خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درد می را به من خاک نشین بگذاریداز پی خیر بنایی به زمین بگذارید
۲
نقش امید در آیینه نماید خود راهرکجا پای نهد یار، جبین بگذارید
۳
قفل غمهای جهان را بود از صبر کلیددست چون غنچه به دلهای غمین بگذارید
۴
روز والاگهران می شود از نام سیاهدامن نام ز کف همچو نگین بگذارید
صفحهٔ ۱ از ۳