خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در جهان کس می عشرت نتوانست کشیدآروز پای فراغت نتوانست کشید
۲
آه کز پستی این مجمر بی روزن چرخنفسی شعله فطرت نتوانست کشید
۳
هرکه بالین قناعت ز کف دست نکردرخت بر بستر راحت نتوانست کشید
۴
فرد شو فرد که تا خضر نشد دور از خلقدم آبی به فراغت نتوانست کشید
صفحهٔ ۱ از ۳