خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا نهال تو قدر از گلشن تقدیر کشیدسرو را فاخته از طوق به زنجیر کشید
۲
هرگز از سیل گرانسنگ، عمارت نکشدآنچه ویرانه ام از منت تعمیر کشید
۳
عشق خوش سهل برآورد مرا از دو جهاننتوان موی چنین از قدح شیر کشید
۴
نتوانست دل سخت ترا نرم کندآه گرمم که گلاب از گل تصویر کشید
صفحهٔ ۱ از ۲