خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل عذار تو از درد نیمرنگ مباد!به خنده تو ز تبخاله جای تنگ مباد!
۲
مباد نبض تو چون موج مضطرب هرگزمیان طبع تو و اعتدال جنگ مباد!
۳
پی علاج تو کز تب چو آفتاب شدیمسیح را به فلک فرصت درنگ مباد!
۴
سبک، گرانی خود درد از سرت ببردچو آفتاب بر آیینه تو زنگ مباد!
صفحهٔ ۱ از ۲