خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من آن نیم که ز درد گران کنم فریادز سنگلاخ چو آب روان کنم فریاد
۲
چنین که گوش گل از شبنم است پرسیمابچه لازم است درین گلستان کنم فریاد؟
۳
ز گرد سرمه نفس گیر می شود آوازچه حاصل است که در اصفهان کنم فریاد؟
۴
کنم چو ریگ روان نرم نرم راهی قطعجرس نیم که به چندین زبان کنم فریاد
صفحهٔ ۱ از ۴