خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گذشت از نظرم یار سرگران فریادنظر نکرد به این چشم خونفشان فریاد
۲
به یک دهن چه فغان سر کنم، که سینه منتهی ز ناله نگردد به صد دهان فریاد
۳
ز آه سرد شود بند بند من نالانکه از نسیمی خیزد ز نیستان فریاد
۴
چو من به ناله درآیم به رنگ پرده سازشود بلند ز هر برگ گلستان فریاد
صفحهٔ ۱ از ۷