خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فروغ گوهر دل از سر زبان تابدصفای باغ ز رخسار باغبان تابد
۲
نمی توان به جگر داغ عشق پنهان کردکه نور این گهر از روزن زبان تابد
۳
مگر میانجی دیوار جسم برخیزدکه آفتاب تو بر پیشگاه جان تابد
۴
درین زمانه باطل کسی که حق گویدبرای خویش چو منصور ریسمان تابد
صفحهٔ ۱ از ۲