خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا به هر مژه ای اشک بی اثر چسبدچو غرقه ای که به هر موجه خطر چسبد
۲
کشیده است مرا عشق زیر بار غمیکه از تحمل آن کوه بر کمر چسبد
۳
به دار، الفت منصور حجت خامی استکه میوه خام چو افتاد بر شجر چسبد
۴
کسی که دست به زلف دراز او داردچرا به دامن این عمر مختصر چسبد؟
صفحهٔ ۱ از ۲