خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قبا ز شرم بر آن سیمتن نمی چسبدکه شمع را به بدن پیرهن نمی چسبد
۲
به حیرتم که چرا زلف یار با این قرببه هر دو دست به سیب ذقن نمی چسبد
۳
ز گل توقع خونگرمیم ز ساده دلی استکه خار خشک به دامان من نمی چسبد
۴
اگر ز جانب شیرین توجهی نبودبه کار دست و دل کوهکن نمی چسبد
صفحهٔ ۱ از ۳