خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل از سفر ز بد و نیک باخبر گرددبه قدر آبله هر پای دیده ور گردد
۲
ترا ز گرمروان آن زمان حساب کنندکه نقش پای تو گنجینه گهر گردد
۳
ز شرم حسن محابا نمی کند عاشقحجاب عشق مگر پرده نظر گردد
۴
توانگری ندهد سود تنگ چشمان راکه حرص مور ز خرمن زیادتر گردد
صفحهٔ ۱ از ۳