خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ملایمت سپر خصم تندخو گرددشراب شیشه شکن عاجز کدو گردد
۲
به جوی رفته دگر بار آب می آیدکه خاک باده کشان عاقبت سبو گردد
۳
اگر تو چشم توانی ز هر دو عالم بستدل سیاه تو آیینه دورو گردد
۴
سیه ز نام به چشم عقیق شد عالمدگر کسی به چه امید نامجو گردد؟
صفحهٔ ۱ از ۲