خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز باده چشم تو ظالم رحیم می گردداگر بخیل به مستی کریم می گردد
۲
به جد و جهد اگر گرگ گوسفند شودشریر هم به ریاضت سلیم می گردد
۳
ز بیکسی به دل صاف من غباری نیستگهر عزیز شود چون یتیم می گردد
۴
سپند ریشه دوانید در دل آتشچه وقت اختر ما مستقیم می گردد؟
صفحهٔ ۱ از ۲