خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز می پرستی خود لاله برنمی‌گرددشب سیاه درونان سحر نمی‌گردد
۲
دمید خط و دل سخت یار نرم نشدز دود، دیده آیینه تر نمی‌گردد
۳
دلیل راحت ملک عدم همین کافی استکه هرکه رفت به آن راه برنمی‌گردد
۴
مدار چشم اقامت ز دولت دنیاکه آفتاب ملول از سفر نمی‌گردد
صفحهٔ ۱ از ۳