خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جهان حیات کسی را ضمان نمی‌گرددکه مصدر اثری در جهان نمی‌گردد
۲
ز کلفت تو چه پرواست سیل حادثه را؟غبار سد ره کاروان نمی‌گردد
۳
قدم ز جاده راستی برون مگذارکه تیر راست خجل از نشان نمی‌گردد
۴
نسیم غنچه تصویر را به حرف آوردهنوز یار من به من هم‌زبان نمی‌گردد
صفحهٔ ۱ از ۳