خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زبان شِکوهٔ ما لعل یار می‌بنددلب پیاله دهان خمار می‌بندد
۲
ز جوش باده خم از جای خویشتن نرودجنون چه طرف ازین خاکسار می‌بندد؟
۳
غبار خاطر من آن قدر گران‌خیز استکه ره به جلوه سیل بهار می‌بندد
۴
به من عداوت این چرخ نیلگون غلط استکدام آینه طرف از غبار می‌بندد؟
صفحهٔ ۱ از ۳