خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کسی که عیب ترا پیش چشم بنگاردببوس دیده او را که بر تو حق دارد
۲
ز فوت مطلب جزئی مشو غمین که فلکستاره می برد و آفتاب می آرد
۳
به دست غم نشود مبتلا گریبانشکسی که دامن شب را ز دست نگذارد
۴
به جای خون ز رگ و ریشه اش برآرد دودبه دست درد، دلی را که عشق بفشارد
صفحهٔ ۱ از ۳