خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترا کسی که به گلگشت بوستان آردخط مسلمی باغ از خزان آرد
۲
خدا به آن لب جان بخش بخشد انصافیکه بوسه ای ندهد تا مرا بجان آرد
۳
چو مشرق از نفسش عالمی شود روشنحدیث روی تو هرکس که بر زبان آرد
۴
حجاب روی عرقناک یار، نزدیک استکه پیچ و تاب به گوهر ز ریسمان آرد
صفحهٔ ۱ از ۲