خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه غم ز خاطر ما دیدنی برون آرد؟چه خار از دل ما سوزنی برون آرد؟
۲
مرا به گوشه عزلت کشید وحشت خلقخوشا رهی که سر از مأمنی برون آرد
۳
درین زمانه که امید دست چربی نیستمگر چراغ ز خود روغنی برون آرد
۴
فغان که جاذبه عشق ماه کنعان راامان نداد که پیراهنی برون آرد
صفحهٔ ۱ از ۲