خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فروغ ذره به چشم من آب می آردکه تاب شعشعه آفتاب می آرد؟
۲
فدای آبله پای جستجو گردمکه از سراب سبوی پرآب می آرد
۳
شکسته رنگی ما را علاج خواهد کردرخی که رنگ به روی نقاب می آرد
۴
ز عشق قسمت ما نیست غیر سینه چاککتان چه از سفر ماهتاب می آرد؟
صفحهٔ ۱ از ۲