خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نظاره لب میگون خمار می آردگل عذار بتان خار خار می آرد
۲
مکن ز باده گلرنگ سرخ چهره خویشکه زردرویی آن نشأه بار می آرد
۳
فتادگان رهش از شمار بیرونندبه کوی او که مرا در شمار می آرد؟
۴
چنان که طفل خمش می شود ز جنبش مهدمرا تپیدن دل برقرار می آرد
صفحهٔ ۱ از ۲