خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه نکهت است که باد بهار می آرد؟که هوش می بدر از دل، قرار می آرد
۲
شکوفه ای که ز طرف چمن هوا گیردکبوتری است که پیغام یار می آرد
۳
وصال گل به کسی می رسد که چون شبنمبه گلشن آینه بی غبار می آرد
۴
غبار حیرت اگر دیده را نپوشاندکه تاب جلوه آن شهسوار می آرد؟
صفحهٔ ۱ از ۳