خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
طراوتی که ز رخسار یار می باردکجا ز ابر به چندین بهار می بارد؟
۲
مرا ز روی فروزان شمع روشن شدکه نور از رخ شب زنده دار می بارد
۳
اگر نه دل سیهی راست سوختن لازمچرا به سوخته دایم شرار می بارد؟
۴
توان به خون دل از سوز عشق برخوردنکه داغ بر جگر لاله زار می بارد
صفحهٔ ۱ از ۴