خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درین چمن سرسبز آن برهنه پا داردکه چار موسم چون سرو یک قبا دارد
۲
حریص را نکند نعمت دو عالم سیرهمیشه آتش سوزنده اشتها دارد
۳
نمی توان به تردد عنان رزق گرفتز آب و دانه چه در دست آسیا دارد؟
۴
چو مور بال برون آورد ز دانه رزقتوکلی که مرا پای در حنا دارد
صفحهٔ ۱ از ۵