خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
که می تواند ازان چشم چشم بردارد؟که ریشه از صف مژگان به هر جگر دارد
۲
مرا کشیده به زنجیر نازک اندامیکه پیچ و تاب سر زلف در کمر دارد
۳
ز بس که محو شدم در نظاره قاتلنشد که زخم من از تیغ آب بر دارد
۴
ز برق و باد قدم وام کن به سیر چمنکه نوبهار ز هر برگ بال و پر دارد
صفحهٔ ۱ از ۴