خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۷۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه وسعت است که این بحر پرگهر داردکه هر حباب در او عالم دگر دارد
۲
درین محیط به هر موجه ای که می پیچمدل رمیده ای از ریگ تشنه تر دارد
۳
چه حکمت است که آسوده تر بود در راهز دوش راهروان هر که بار بر دارد
۴
بغیر دل که دو عالم بود به فرمانشکدام خوشه درین خاکدان دو سر دارد؟
صفحهٔ ۱ از ۴